Ik zeg niet alles wat ik te zeggen heb
Geschreven door Celine Ootes
Bijna dagelijks voer ik gesprekken over diversiteit en inclusie. Op de werkvloer en daarbuiten. Ik ben daarbij nieuwsgierig naar wat de ander beweegt. Waar komt een overtuiging vandaan? Welke ervaringen zitten erachter? Die nieuwsgierigheid maakt dat ik lang niet altijd alles zeg wat ik denk. Soms houd ik mijn eigen mening bewust op de achtergrond om ruimte te geven aan die van een ander.
Maar dat schuurt ook. Want openstaan voor een ander betekent niet dat je jezelf moet wegcijferen.
Sommige onderwerpen raken ook aan wie ik zelf ben. Uitspraken als: ‘Prima als je … bent, zolang ik het maar niet hoef te zien’ doen daarom iets met me. Net als het gemak waarmee we complete generaties, bevolkingsgroepen of genderidentiteiten over één kam scheren.
We zijn snel geneigd mensen in te delen. Dat begint soms al bij een eerste kennismaking. ‘Waar kom je vandaan?’ is een heel gewone vraag. We stellen hem uit belangstelling, om iemand beter te leren kennen of misschien ook om iemand een plek te geven in ons hoofd.
Zelf kom ik uit een klein dorp. Mensen grinniken om de naam, ik moet uitleggen waar het ligt. Maar dichter bij wie ik ben, komen ze daarmee niet.
Kennelijk zoeken we houvast in kenmerken die ons helpen iemand te plaatsen. Terwijl we uiteindelijk vooral verbinding zoeken met anderen.
Juist daar wordt het ingewikkeld. We voelen ons vaak het meest vertrouwd bij mensen die op ons lijken en ongeveer hetzelfde denken. Maar hoe comfortabeler onze eigen groep voelt, hoe lastiger het kan worden om open te blijven staan voor andere perspectieven.
Voor mij zit daar een belangrijke uitdaging van inclusie. We willen gezien en gewaardeerd worden om wie we zijn, maar dat vraagt ook dat we ruimte maken voor wie anders is of anders denkt. Dat betekent luisteren, óók als wat de ander zegt ongemakkelijk voelt of mij persoonlijk raakt. En tegelijkertijd durven uitspreken wat voor mij belangrijk is.
Ik hoef dus niet alles te zeggen wat ik te zeggen heb. Maar ik wil mezelf ook niet stilhouden om het gesprek maar comfortabel te houden. Verbinding vraagt beide: ruimte geven aan de ander én jezelf laten zien.
Op Diversity Day staan we daar vandaag bewust bij stil. Maar inclusie krijgt niet op één dag vorm. Juist in onze dagelijkse praktijk, in de gesprekken die we voeren, de vragen die we stellen en de ruimte die we elkaar geven, kunnen we het verschil maken.
Misschien begint inclusie daar wel. Niet bij wat ons anders maakt, maar bij wat we van elkaar moeten weten om elkaar werkelijk te begrijpen.
Het laatste nieuws
Wat heb jij nodig om toegankelijker te ondernemen?
Het programma MKB Toegankelijk doet landelijk onderzoek naar fysieke, digitale en sociale toegankelijkheid bij ondernemingen. Help hen door een peiling...
Diversity Day: Zuidoost Werkt in de schijnwerpers
Aan de ene kant van het spoor ligt Amstel III, een kantorengebied dat economisch gezien geldt als de nummer één...
Olympia maakt diversiteit en inclusie bespreekbaar met een spel
Speciaal voor Diversity Day ontwikkelde Olympia een spel dat op een laagdrempelige manier belangrijke issues bespreekbaar maakt, bewustwording en begrip creëert.