De Zorg BV: “De keuze voor uitzendwerk is geen keuze vanuit armoede, maar vanuit luxe”
Op bezoek bij Marcello Torrisi en Tess Springveld van De Zorg BV
8 jaar geleden reed Marcello Torrisi (58) zelf nog op de ambulance, inmiddels staat hij aan het hoofd van De Zorg BV. Een bloeiende uitzendorganisatie die brede zorgoplossingen biedt. “Wij zijn zo’n reis zo weer vergeten. Maar de patiënt vergeet die repatriëring nooit.”
“Uitzendwerk mag er zijn – ga dat niet beperken.”
Marcello Torrisi
Wie zijn jullie en wat doen jullie?
“Het hart van onze organisatie bestaat nog steeds uit het leveren van ambulancepersoneel. Als een vaste ambulancemedewerker uitvalt, moeten wij acuut iemand kunnen leveren. Ambulances moeten immers altijd kunnen rijden. Het bemensen van ambulances vormt 70% van ons werk. Maar we leveren ook zorgmedewerkers aan justitiële instellingen, ziekenhuizen en de thuiszorg, hebben een eigen Zorgmeldkamer en een zorgacademie. Bovendien hebben we een eigen repatriëringsdienst opgezet. Het was de volgende logische stap in onze dienstverlening. In Nederland zijn wij de enige die deze combinatie van diensten biedt.”
Dus als ik mijn been breek tijdens het skiën, heb ik kans dat jullie mij komen ophalen?
Tess Springveld, manager meldkamer en repatriëringen: “Ja. Patiënten variëren van mensen met botbreuken tot ernstig zieken. Herstellen doe je toch het liefst in een ziekenhuis in je eigen land. Omdat de zorg hier beter is of omdat je gewoon thuis wilt zijn. De alarmcentrale zet de opdrachten uit, soms werken we ook samen met de Verenigde Naties. Vervolgens stellen wij – in overleg – het meest geschikte team samen. Dat is soms best ingewikkeld, want we hebben ook te maken met concurrentie en kosten. Maar de kwaliteit van de zorg staat boven alles. Het is zelfs voorgekomen dat we ervoor kozen om toch een extra gespecialiseerde verpleegkundige mee te sturen, ook al betekende dit dat we niets meer verdienden.”
Het lijkt me wel leuk om als professionals dit soort reisjes te maken.
Torrisi: “Zeker. Een van de grootste uitdagingen in de zorg is het vinden van geschikt personeel. Dat is een van de redenen dat het met ons zo goed gaat. Het aantal aanvragen dat wij krijgen is vele malen groter dan wat wij aankunnen. Het betekent ook dat wij zelf als werkgever aantrekkelijk moeten zijn voor onze flexkrachten. De repatriëringsdienst is niet alleen een hele mooie dienstverlening, maar zo’n reisje naar het buitenland is ook een leuk ‘extraatje’ voor onze flexkrachten.” Springveld: “Het is natuurlijk werk, maar er zitten, zeker na een lange reis, ook altijd wat rustdagen bij.”
Hoe zorgen jullie er verder voor dat je een aantrekkelijke werkgever bent?
“We hebben nu 250 flexkrachten en 30 mensen die we zeer last minute op diensten kunnen zetten. Dat alles sturen we aan met 6 man personeel op kantoor. We zijn een kleine organisatie die erg betrokken is bij haar mensen. De lijnen zijn kort, er is weinig hiërarchie. Met al die 250 flexkrachten heb ik koffiegedronken en we proberen met iedereen een band op te bouwen.” Springveld: “Marcello’s vrouw is Chief Happiness Officer. Toen er vorige week een uitzendkracht met pensioen ging, reed zij naar Goes. Met taart, bloemen en een verrassingspakket. Zo gaat dat bij iedereen. Of je nu zoveel jaar in dienst bent of iets naars hebt meegemaakt: voor iedereen is aandacht. Niet één keer, maar blijvend.” Torrisi: “Vergeet ook niet: veel mensen willen graag flexibel werken en kiezen hier bewust voor. Daar wordt wel eens overheen gekeken.”
Wat bedoelt u precies?
“Uitzenden heeft in Nederland toch altijd een beetje een vieze bijsmaak. Natuurlijk zijn er uitzenders die het met de regels niet zo nauw nemen, maar wij zitten – net zoals veel andere collega’s – aan het andere einde van het spectrum. Uitzendwerk mag er zijn, ga dat niet beperken. Veel mensen kiezen vanuit een positie van luxe voor uitzendwerk, niet vanuit een positie van armoede. Denk eens aan de vrijheid en de afwisseling. Bij ons kun je als ambulancemedewerker ervaring opdoen van Groningen tot Limburg. En van Spanje tot Indonesië.”
Het lijkt me voor u wel een overstap, van ambulancebroeder naar directeur van een uitzendorganisatie. Mist u uw oude werk nooit?
“Soms wel. Maar mijn huidige baan is prachtig. Ik mag alles organiseren. Een klein voorbeeldje: we hebben een uitzendkracht kunnen helpen die per se op de ambulance wilde werken. Zelf lukte hem dat niet, mede omdat hij al in de herfst van zijn carrière zat. Wij hebben het toch voor elkaar gekregen. Ik vind het ontzettend mooi dat ik in de positie ben om dat mogelijk te maken. Natuurlijk zijn we commercieel, maar we willen ook maatschappelijk verantwoord ondernemen. Die twee aspecten zie je ook een beetje terug in onze naam: De Zorg BV.”
Wat is jullie ambitie?
“We willen verder groeien. De ambitie is om binnen de ambulancewereld de hofleverancier te zijn. Ook de repatriëringsdienst willen we verder uitbreiden. We hebben nu 2 ambulances hiervoor, maar we willen uiteindelijk een uitgebreid eigen wagenpark hebben. Tess wil zelfs een eigen airambulance, een vliegtuigje.” Lachend: “Ze is erg ambitieus. Maar in de toekomst behoort dat zeker tot de mogelijkheden.”
Springveld: “Laatst hadden we een repatriëring uit Indonesië. Dat was een zeer gecompliceerde repatriëring; in totaal waren de collega’s liefst 50 uur onderweg. Er waren verschillende overstappen, er kwam in Indonesië een verpleegkundige bij, je zit met de taalbarrière. Vanuit Nederland begeleid ik dat als een soort medisch reisbureau. Ik ben dan 24/7 bereikbaar. Toen mijn collega terugkwam zei ze: ‘Het voelde alsof Tess mee was.’ Dat vond ik een mooi compliment. Maar waar het echt allemaal om gaat is dit: wij zijn zo’n reis na een tijdje weer vergeten. Maar de patiënt vergeet die repatriëring nooit. Je kunt dus echt het verschil maken. En dat is de reden dat ik dit werk lachend tot mijn pensioen kan blijven doen.”
